محمد امین نظری، پس از پانزده سال فعالیت مستمر فرهنگی و مسئولیت در حوزه رسانههای مختلف هیئتها و موکبهای مذهبی، در عرصه تصویربرداری، تدوین و تولید محتوا به تجربهای ارزشمند دست یافته است؛ هنرمندی که علاوه بر تدوین فیلم و سریال برای کارگردانهای مهاجر و فعالیت در زمینه برداشت و ضبط صدا و تصویر، در سال ۱۴۰۴ تنها از سر کنجکاوی و بدون هیچ هزینهای، با یک گوشی موبایل فیلم کوتاه هشت دقیقهای ساخت که مورد تحسین بسیاری از کارگردانهای افغانستان قرار گرفت و حتی مدیر آموزش صدا و سیمای قم شخصاً با او تماس گرفت و این خلاقیت را ستود. این فیلم روایتگر کودکی است که در یک حادثه تروریستی پای خود را از دست داده و به دلیل طرد شدن از سوی همسالانش، از اجتماع فاصله گرفته و با ربات دستساز خود انس میگیرد و با او صمیمی میشود؛ روایتی احساسی که در نهایت با بیدار شدن کودک از خواب، لایهای غافلگیرکننده و تأملبرانگیز پیدا میکند. سختترین بخش این اثر، حذف پای کودک با جلوههای گرافیکی و جانبخشی و متحرکسازی یک کاردستی بهعنوان ربات بوده که در کنار چند سکانس خیابانی و کوهستانی، فضایی متفاوت و پویا به فیلم بخشیده است؛ همچنین استفاده از هوش مصنوعی در ساخت فیلم و تولید موسیقی، نشاندهنده نگاه نوگرایانه او به ابزارهای روز است. تهیهکنندگی این پروژه را سید رضا عبادی، هنرمندی با تجربه و سابقه بازی در آثار مختلف، بر عهده داشته و تنها بازیگر فیلم سید امیرعلی محسنی، نوجوانی بااستعداد و خوشآتیه، بوده است. هرچند این اثر از نظر استانداردهای جهانی و منطقهای ممکن است اثری ساده و کمتجربه در کارگردانی به نظر برسد، اما در سطح افغانستان حرکتی خلاقانه و قابل توجه محسوب میشود؛ بهویژه در زمینه حذف عضو بدن با گرافیک و جانبخشی به یک کاردستی، که تلاشی ارزشمند برای فاصله گرفتن از شیوههای سنتی فیلمسازی و گامی رو به جلو در مسیر تحول سینمای کشور به شمار میآید و شایسته تشویق و حمایت است.